piątek

I believe in my dreams!

Wszystko się wali...Jest jej potwornie źle. Cały jej mały świat lega w gruzach...Marzenia, plany, przyszłość...jeden element, a po nim wszystko się wali... Zblizam się nad przepaść. Jest jeszcze daleko a czasem stoi nad nią i nie może się już cofnąć. Czasami jest jakies światelko które cofa ją a czasem... zresztą chyba nawet juz sama nie chcę...Wszystko zaczyna byc dla niej obojętne.
Zawiodła się poraz kolejny na kimś, wsumie juz nie pierwszy raz...a wydawalo by się ze nigdy nie powinien sie zawieść na tych osobach...podobnie jak i na rodzinie....
Nie spodziewała się tego...
Pokazał prawdziwe oblicze w chwili kiedy potrzebowała zrozumienia i pomocy...a moze wczesnie juz tak było tylko tego nie widziala!
Boże, jak bardzo się myliła. Nie sądziła, że znow może być tak kiepsko. Najwidoczniej tylko sama jest wstanie podołać swoim wymaganią.... bo inni nie zdaja tego egzamin...choć daje szanse bo wie ze potrzebuje kogoś kto bedzie wierzył w nią. Jak było dobrze, to on też był dobry....A kiedy coś nie wyszło...pokazał co potrafi.
Nie potrafię inaczej...Nie sądziłam, że odwróci się ode mnie w trudnej chwili, że mnie aż tak zawiedzie! Gdzie najbardziej potrzebuje wsparcia.

Nie wiem co teraz zrobię...Wiem, że czas działa na wszystko. Wiem, że się podniosę....Ale to co zaprezentował zmienia wszystko.Obcym łatwiej wybaczyć...Bliskiej osobie o wiele trudniej. Znów bedzie cieżko ufać. Za dużo tego się zdarzyło, żeby to tak zwyczajnie zapomnieć...

Znowu muszę liczyć sama na siebie...Samotność inna niż zwykle..


"Kilka prostych prawd..........."





Więc lepiej nie rzucać się pod wiatr,
Więc lepiej nie walczyć,
Gdy tak żal,
Głęboko schować prawdę.
Uparcie do celu tylko iść,
Na innych nie patrzeć,
Często zbyt.
Dla siebie zbierać gwiazdy.

 Tylko jak?
Powoli nie zmieniać siebie w głaz?
Żyć tak prawdziwie aż do dna!
Tańczyć na deszczu, gonić wiatr!
Wiatr…

Więc lepiej nie odkryć duszy już,
Nie pragnąć tak mocno,
Do utraty tchu.
Samotnie kroczyć w blasku

Tylko jak?
Powoli nie zmieniać siebie w głaz?
Żyć tak prawdziwie aż do dna!
Tańczyć na deszczu, gonić wiatr!
Wiatr…

Tylko jak?
Powoli nie zmieniać siebie w głaz?
Żyć tak prawdziwie aż do dna!
Odnaleźć się w okruchach!
Zwykłego z Tobą dnia!
Tylko jak?/x2

Tylko jak?
Tańczyć na deszczu, gonić wiatr!
Wiatr…
Tylko jak?
Patrycja Markowska.

niedziela

"W realnym świecie tak jak w snach. Wszystko coraz to inną ma twarz..."




Często czuję się tak,
jakby ktoś oberwał mi skrzydła...

Często też zadaję sobie pytanie, gdzie odszedł mój Anioł Stróż? I dlaczego?
Wciąż jednak mam nadzieję, że kiedyś wróci.

Usiadła. Podciągnęła kolana do brody i wpatrywała się w horyzont. Pies położył się obok niej. Wiatr szumiał cicho. Uwielbiała tą porę roku. Wiatr zaczął szumiec magnetycznie, usypiająco. Uśmiechnęła się, gdy leżący obok pies leniwie uniósł głowę i warknął oburzony slysząc z oddali szczekanie.

Przymknęła oczy. Coś sobie przypomniała. A właściwie myślała o tym dość często. Powinna o tym zapomnieć już dawno, jednak nadal nie potrafiła. Spojrzała na słońce chowające się za horyzontem. Kochała ten widok. Działał uspokajająco. Cudowny kolor nieba zachwycał ją tak samo za każdym razem. Zawsze marzyła o małym domku gdzies z dala od codziennego świata. Ostatnio w ogóle zbyt często marzyła. Taki dziwny sposób na szarą rzeczywistość przeładowaną problemami i smutkami.

Leżący obok pies nagle zaskomlał i zerwał się jeżąc sierść. Poczuła zimny dotyk na karku. Nisko nad jej głową krzyknął jakis ptak. Rozejrzała się dookoła.Wiatr wciąż leniwie głaskał łonki i nadal szumiał hipnotycznie, cicho. Słońce było już tylko cieniutkim skrawkiem na linii horyzontu.

Dlaczego poczuła dziwny niepokój? I ten zimny dotyk na karku i gdzieś na dnie serca? Wstała otrzepując się. "Wracamy. Czekają na nas..." - rzuciła w stronę psa. Po raz ostatni spojrzała na horyzont. Wraz ze zmrokiem nadszedł smutek. Założyła słuchawki, włączyła ulubiony kawałek i pobiegła. Już się nie obejrzała. Muzyka zagłuszyła szum wiatru. Wracała. Uciekała. Zazdrościła ptakom skrzydeł i wolności. Zazdrościła im krzyku. Ona nie będzie krzyczeć. Nie może. Wzięła kilka głębokich wdechów. Uniosła dłoń i nie odwracając się pomachała lekko palcami.

" Dobranoc..." - wyszeptała




każdy ranek wybaczał mi
marzenia
między zachodem słońca
i świtem noc kładła skrzydła
na duszy
wspomnieniom zabrakło
cienia
jego i tak nic nie wzruszy
shereni autorka gdzieś z neta Anonimowa.

Pusta noc

"Dla pewności............"

poniedziałek

"Dasz rade..."


Bywa tak, że tym, którzy najbardziej zasługują na miłość - nie jest dane jej doświadczyć.
Miłość to wiara i zaufanie do drugiego człowieka. Gdy ginie wiara umiera także miłość.
Miłość to wielkie słowo i ten je tylko rozumie, kto raz kochał i więcej kochać nie umie.
Nie ma kobiet niezrozumiałych, są tylko mężczyźni niedomyślni.
Sukces nigdy nie jest ostateczny, porażka nigdy nie jest totalna, liczy się tylko odwaga.
Łzy są nieodłącznym towarzyszem prawdziwej miłości...
Czasem, aby kochać trzeba odejść..
To nie sztuka iść przez życie, kiedy radość zewsząd tryska, ale iść z pogodną minką, kiedy ból za serce ściska.
Aczkolwiek z tym, że nie na pewno, bo jeżeli ktoś komuś coś, a ewentualnie nikt nikomu nic to po co.
Wiec trzeba siły by zmienić to, co można zmienić, pokory i cierpliwości by godzić się z tym, czego zmienić nie można i mądrości by odróżnić jedno od drugiego.




wtorek

Pamiętaj.....



Pamiętaj że są ludzie dla których
największym skarbem jest to ze jesteś,
największym pragnieniem jest to by być z Tobą,
największym marzeniem jest spełnienie snu,
najpiękniejszy sen to z Tobą spełniać sny
i nigdy nie mówić żegnaj
na dłużej niż na chwile.
Pamiętaj ze jest ktoś komu
dzięki Tobie serce bije szybciej
i dzięki Tobie chce mu się żyć.
Pamiętaj o tym by nie zapomnieć…



I ja i Ty i każdy z nas spotyka na swej życiowej ścieżce chwile dobre i złe, przeplatane załamaniem, jak i szczęściem. Jednakże po kilku upadkach po naszej głowie krąży jedna myśl: "Koniec! Nie mam już sił." Ja też niekiedy przeżywam takie chwile, po których odchodzą ode mnie wszelkie chęci do dalszych utrapień życiowej ścieżki. Ale.. czy jedno potknięcie ma zaważyć na całym losie naszej potomnej egzystencji, w której nie tyle napotkamy pięknych złudzeń, nigdy nie spełnionych marzeń?! Zapewne nie...
Wzorując się różnymi przykładami z życia pokonujmy kolejne zakręty, kolejne "kilometry", na których czyhają na nas coraz to nowsze, trudniejsze doświadczenia, a gdy już u kresu padniemy na kolana przed bramą wiodącą do Krainy Wiecznej Szczęśliwości z czystym sercem będziemy mogli powiedzieć: "To było najpiękniejsze życie, które przeżyłem."
Czasem dotykające nas zło, jedna chwila spoczywa na nas przez długie lata i staje się ślepym drogowskazem, w dalszej wędrówce melancholii. Lecz pocieszając się myślą miejmy zawsze nadzieję na lepsze jutro, na drogę mądrych kamieni, lekkich piaszczystych wzgórz.
Kiedyś spotka nas ta obiecana radość, ten świat pusty od dylematów samotności, grasujących po naszym wnętrzu. Wierzmy ognistym zapałem w to, że podniesiemy się, że zawsze spotkamy kogoś kto poda nam pomocną dłoń, kto nas... szczerze pokocha...


Noszę Twe serce ze sobą...
Noszę je w moim serduszku...
Nigdy się z nim nie rozstaję...
Gdzie idę Ty idziesz ze mną...
Cokolwiek zrobię samotnie...
Jest Twoim dziełem, Kochanie.
I nie znam lęku przed losem...
Bo Ty jesteś losem moim...
Nie pragnę piękniejszych światów...
Ty jesteś mój świat prawdziwy.
Oto jest tajemnica której nie dziele z nikim..


"Potrzeba drugiego człowieka....."



Potrzeba drugiego człowieka, który...
pomoże, ostrzeże, upomni w imię dobra, życzliwości...
Potrzeba drugiego człowieka, który uratuje od rozpaczy...
Potrzeba człowieka wiernego, który...
nie zdradzi nie odejdzie, nie opuści...
gdy zdarzy się czas próby, niepowodzeń, klęsk, katastrof życiowych...
gdy wszyscy się odsuną, potępią, zapomną...
który pocieszy, podeprze, poda rękę...
pozwoli uwierzyć siebie, przyniesie nadzieję i radość...
Bo miłość to bycie do dyspozycji...
to gotowość do tego, by usłużyć, pomóc, przydać się, zaopiekować się....
To chęć, by być potrzebnym...





O naszej sile decyduje to, co nas w życiu spotyka. Jeśli spotykają nas przeważnie dobre rzeczy jesteśmy mało odporni, gdy w większości złe stajemy się silni i twardzi, ale także zamknięci na świat - budujemy wokół siebie mur, który ma nas chronić... Ale w życiu tak naprawdę chodzi o to, by czuć, kochać, cierpieć, cieszyć się itd. A nie o to, by zamknąć się w sobie przed światem i ludźmi...
Nie można się ukrywać, uciekać... Trzeba zaryzykować. Bo bez ryzyka mogą nas ominąć najlepsze i najpiękniejsze chwile w życiu...
Im twardsi się stajemy, tym twardszy pancerz otacza nasze serce, tym wyższy i grubszy mur wokół nas, a ludziom trudno się do nas dostać... Mogą próbować, ale prędzej czy później wszyscy odejdą... Nikt nie ma takiej cierpliwości żeby wciąż stać pod naszymi drzwiami, dobijać się i prosić o ich otwarcie...
Pozorna siła skazuje ludzi na samotność... Odbiera im to, co inni mogą mieć na wyciągnięcie ręki... Ja stałam się ofiarą tej siły... żyłam obok ludzi, nie z nimi... Widzę i czuję więcej niż inni - to kara za błędy przeszłości...
Ale jest coś, co potrafi pokonać każdą przeszkodę... To miłość... W niej jedyna nadzieja...
 
Znalazłam taką dłoń
Która trzymając nie więzi
Moge ułożyć skroń
na sercu w natchnionej piersi

Chciałabym taką wodę pić
Co zmyje rozterki duszy
Chciałabym bardziej ufną być
I mur wokół mnie do reszty rozkruszyć

Tak mało pragnę, mało chcę
Tak wiele bym za to dała
Czy to nadzieje szepczą me?
Na wszystko przyjdzie czas, mała...